امیر معزی نیشابوری
زندگی‌نامهٔ امیر معزی
امیرالشعراء ابوعبداﷲ محمد معزی نیشابوری فرزند امیرالشعراء عبدالملک برهانی نیشابوری از شاعران دربار الب ارسلان بود. او خود برای نظامی عروضی از پدرش سخن رانده است که «پدر من امیرالشعراء برهانی رحمه اﷲ در اول دولت ملکشاه به شهر قزوین از عالم فنا به دار بقا تحویل کرد و در آن قطعه -که سخت معروف است- مرا به سلطان ملکشاه سپرد، در این بیت: من رفتم و فرزند من آمد خلف صدق او را به خدا و به خداوند سپردم ...» او در ادامه به چگونگی راه یافتن خود به دربار ملکشاه سلجوقی به پایمردی علاءالدوله امیرعلی فرامرز ندیم و داماد ملکشاه اشاره می‌کند که چگونه روزی سلطان به عزم دیدن هلال رمضان بیرون می‌رود و ماه را پیش از دیگران می‌بیند و معزی که در این وقت حاضر بوده این رباعی را میگوید: ای ماه چو ابروان یاری گویی یا نی چون کمان شهریاری گویی نعلی زده از زر عیاری گویی در گوش سپهر گوشواری گویی سلطان را این رباعی خوش می‌آید و از راه انعام اسبی به شاعر می بخشد و معزی این رباعی را میگوید: چون آتش خاطر مرا شاه بدید از خاک مرا بر زبر ماه کشید چون آب یکی ترانه از من بشنید چون باد یکی مرکب خاصم بخشید سلطان بر او احسانها می‌کند و به رتبه‌اش می‌افزاید و فرمان می‌دهد تا او را به لقب امیرمعزی بخوانند منسوب به خود سلطان که لقب معزالدنیا و الدین داشت. پس از آن امیرمعزی شهرتی فراوان به دست آورد و از مقربان درگاه سلطان گردید و صاحب جاه و جلال شد چنانکه عوفی در لباب الالباب نویسد: «سه کس از شعرا در سه دولت اقبالها دیدند و قبولها یافتند چنانکه کس را آن مرتبه میسر نبود، یکی رودکی در عهد سامانیان و عنصری در دولت محمودیان و معزی در دولت سلطان ملکشاه.» معزی تا پایان عهد ملکشاه یعنی تا سال ۴۸۵ ه.ق در خدمت این پادشاه بود بعد از وفات او و آشفتگی کار جانشینان وی، معزی مدتی از عمر خود را در هرات و نیشابور و اصفهان به سر برد و سرگرم مدح امرای مختلف این نواحی بود تا آن که سنجر به سلطنت رسید و امیرمعزی بدو پیوست و از این پس تا پایان حیات در خدمت سنجر بود. عوفی درباره ٔ مرگ امیرمعزی نوشته است که روزی سلطان سنجر در خرگاه بود، ناگاه تیری از کمان شاه جدا شد و به امیرمعزی اصابت کرد و او در حال جان سپرد. بنا به تحقیقی که عباس اقبال در مقدمهٔ دیوان معزی کرده قول عوفی بر این که معزی بعد از اصابت تیر در حال بمرد درست نیست و معزی مدتها بعد از این واقعه زنده بوده است. اما از مرثیه‌ای که سنایی در مرگ معزی گفته معلوم می‌شود که معزی سرانجام به همان زخم تیر بدرود حیات گفته است و تاریخ مرگ او بنا به تحقیقات اقبال و صفا بین ۵۱۸ و ۵۲۱ ه.ق بوده است. ویژگی عمده شعر معزی سادگی آن است. کوششی که او در سرودن غزلهای نغز به کار برده -اگر چه فاقد سادگی و شیرینی غزلهای فرخی است- مسلماً وسیله مؤثری در پیشرفت فن غزل‌سرایی شده است. با این حال انوری در این بیت او را به تقلید از عنصری و فرخی متهم کرده است: کس دانم از اکابر گردن کشان نظم کو را صریح خون دو دیوان به گردن است
آثار امیر معزی
شعرهای امیر معزی
- شمارهٔ ۲۹۰ — عزیز کرد مرا باز در محل قبول
- شمارهٔ ۲۹۳ — شهی که هست همه عالمش به زیر علم
- شمارهٔ ۲۸۹ — عاشق بدری شدم کز عشق او گشتم هلال
- شمارهٔ ۲۹۲ — گهی ز مشک زند برگل شگفته رقم
- شمارهٔ ۲۹۶ — آن چنبر پرحلقه و ان حلقه پرخم
- شمارهٔ ۲۹۱ — رسید عید همایون و روزه کرد رحیل
- شمارهٔ ۲۹۵ — ای قاعدهٔ ملک به فرمان تو محکم
- شمارهٔ ۲۹۴ — ز عقدهٔ ذَنب آخر برست شمس عجم
- شمارهٔ ۲۹۹ — فرخنده باد و خرم نوروز شاه عالم
- شمارهٔ ۳۰۳ — جاوید ز یادِ خسروِ عالم
- شمارهٔ ۳۰۰ — ایا گرفته عراقین را به نوک قلم
- شمارهٔ ۳۰۲ — از مشک اگر ندیدی بر پرنیان علم
- شمارهٔ ۳۰۱ — پیش از این بار خدایان و بزرگان عجم
- شمارهٔ ۳۰۴ — ای شهریارِ گیتی ای پادشاهِ عالم
- شمارهٔ ۲۹۷ — هفت چیز از خسرو عالم همی نازد به هم
- شمارهٔ ۲۹۸ — موسم عید و لب دجله و بغداد خُرَم
- شمارهٔ ۳۰۸ — حلم باید مرد را تا کار او گیرد نظام
- شمارهٔ ۳۱۱ — ای ز شاهی و جوانی شاد و از دولت به کام
- شمارهٔ ۳۱۲ — دوش با سیمین صنوبر در نهان سر داشتم
- شمارهٔ ۳۰۷ — منت خدای را که برون آمد از غمام
- شمارهٔ ۳۰۶ — هست زلف و دهن و قد تو ای سیم اندام
- شمارهٔ ۳۰۵ — رسید عید و ز قندیل نار داد به جام
- شمارهٔ ۳۱۰ — کی توان گفتن که شد ملک شهنشه بی‌نظام
- شمارهٔ ۳۰۹ — ای به توفیق و هدایت دین یزدان را قوام