شمارهٔ ۱۱۷ اسیری لاهیجی
اسیری لاهیجی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ای مصحف جمال تو اوراق کاینات
عالم ز نور روی تو آیات محکمات
از پرتو تجلی روی تو روشن است
گر کعبه و کنشت و گر دیر سومنات
روشن ز ذره های صفاتست مهر ذات
بود صفات تست مدام از نمود ذات
اسماء تو ظلال شئونات داتیست
اسما، عیان شده بظلال تعینات
عالم ظهور روی ترا گشته اینه
ظاهر صفات و ذات تو ز اعیان ممکنات
بحر محیط مشرب تو شد اسیریا
از فیض نوربخش توئی منبع حیات
نهصد هزار بحر شراب تجلیش
نوشیده و تشنه تری بهر باقیات
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف زیبایی و نور الهی می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که وجود خداوند به‌عنوان مصحفی از جمال و زیبایی در کائنات است و جهان به نور چهره‌اش روشن است. او تأکید می‌کند که همه معابد و مکان‌های مقدس از نور الهی و صفات او مملو هستند. در واقع، عالم به‌عنوان آینه‌ای برای ظهور خداوند و صفاتش دیده می‌شود. شاعر همچنین از منبع حیات و فیض الهی سخن می‌گوید که به‌سان دریای وسیع و پر از نوشیدنی‌های معنوی است. این شعر در نهایت به تجلی و عشق الهی اشاره دارد که همواره زنده و با دوام است.