شمارهٔ ۱۲۶ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به وصف زیبایی و نور معشوق خود می‌پردازد و می‌گوید که چهره‌اش جان و جهان را روشن کرده است. او اشاره می‌کند که حسن و زیبایی معشوق به مانند خورشید در همه جا مشهود است و هر ذره‌ای از عالم از نور محبوب پر شده است. شاعر می‌افزاید که در جهات ظاهری و باطنی، همه چیز به او مربوط می‌شود و عارفان او را به وضوح می‌بینند در حالی که جاهلان تنها با گمان او را درک می‌کنند. عشق به معشوق را به خورشید حقیقی تشبیه می‌کند که عالم را روشن کرده و زاهدان افسرده را از درک این حقیقت بازمی‌دارد. در پایان، او بیان می‌کند که زیبایی چهره معشوق نه تنها دل او را به تسخیر درآورده بلکه بر دل همه عاشقان تأثیرگذار است.