شمارهٔ ۱۴۲ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف شخصیتی می‌پردازد که دارای ویژگی‌های خاص و برجسته‌ای است. او به وضوح می‌گوید که این فرد پنهان از دید مردم نیست و ویژگی‌هایش به وضوح نمایان است. این شخص به دیگران بی‌اعتناست و از ناز و تکبر خود به کسی ترحم نمی‌کند. حتی اگر جهانی در آرزوی دیدن او باشد، این فرد با زیبایی‌های خود مشخص می‌شود. در فراق او، بسیاری سرگشته و عاشقانی هستند که در جستجوی وصال اویند. شاعر به مخاطب می‌گوید که این شخص، کسی است که در میان مردم با قناعت نیز شناخته می‌شود و در جستجو برای شناخت او، نیازی به مراجعه به چیزهای سطحی نیست؛ چراکه ویژگی‌های اصلی او آشکار است و به راستی او منبع حیات و عشق است.