شمارهٔ ۱۵۴ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دوری و ناکامی در وصال معشوق می‌گوید و آرزو می‌کند که کاش می‌توانست جمال او را از دور ببیند. او تمام وجودش را تحت تأثیر عشق دوست می‌داند و زندگی‌اش را به خاطر او فدای عشقش می‌کند. عشق به او باعث شده که همه چیز از قبیل جان و جهان برایش بی‌اهمیت شود و تمام توجهش به معشوق است. هر بار که معشوقی از او حالش را می‌پرسد، شاعر می‌خواهد جانش را فدای لب، زیبایی و محبت او کند. در نهایت، او اشاره می‌کند که ناز و زیبایی معشوق، همه را بی‌نیاز کرده و تنها عشق اوست که زندگی را معنا می‌بخشد.