شمارهٔ ۱۶۰ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره دردی عمیق و بی‌درمان است که ناشی از جدایی از شخص محبوب می‌باشد. شاعر به توصیف محنت‌ها و غم‌های زندگی می‌پردازد که تنها به خاطر اشتیاق به آن محبوب به وجود آمده‌اند. طبیب نمی‌تواند درمانی برای این درد بیابد، زیرا تنها سوز عشق این درد را تسکین می‌دهد. شاعر از گذر عمر در آرزوی وصال محبوب صحبت می‌کند و بر این باور است که شخصی که خود را فدای محبوب کرده، در واقع به بقا و جاودانگی رسیده است. در نهایت، شاعر به حیرت و شگفتی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها کسی که به حال اسرای عشق واقف است، کسی است که همواره درگیر این درد باشد.