شمارهٔ ۱۶۲ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به دل دیوانه خود رجوع می‌کند و از اینکه چرا بی‌خود می‌شود و دچار طعن و سرزنش می‌گردد، می‌گوید. او به خود یادآوری می‌کند که نباید به دنبال رضایت خلق باشد و باید با قضا و قدر پیش برود. شاعر از جهل و ناآگاهی ابراز نگرانی می‌کند و به مسائل عمیق‌تری در زندگی اشاره می‌کند، از جمله ضرورت فقر و مسکینی در راه رسیدن به حقیقت. او تأکید می‌کند که موفقیت در این راه باید بر اساس صداقت و نیکنامی باشد و در نهایت، برای رسیدن به وصال معشوق حقیقی (خدا) باید از هر چیز غیر او دل بکند.