شمارهٔ ۱۷۳ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره یک میخانه و حالاتی است که در آنجا به وقوع می‌پیوندد. شاعر به دعوت پیر میکده می‌پیوندد و از او خواسته می‌شود که به فضای عیش و شادی در آنجا بپیوندد. او به پیر می‌گوید که در جستجوی مطلوب خود است و به نوعی پیرو راه اوست. شاعر بیان می‌کند که با ورود به این میخانه و از طریق راهنمایی‌های پیر، به شناخت عمیق‌تری از عشق و معانی روحانی دست یافته است. وی همچنین به مقایسه احوال عاشقانه و زهد سنتی می‌پردازد و می‌گوید که در میخانه عارفان و سالکان واقعی وجود دارند و اینکه عشق حقیقتاً باعث مستی و سرمستی می‌شود. در نهایت، شاعر می‌گوید که در این بازار عشق، هر کس خود را می‌فروشد و به نوعی به خدمت عشق در می‌آید.