شمارهٔ ۱۸۱ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان عشق و ارتباط عمیق با معشوق می‌پردازد. شاعر می‌گوید که عاشق باید خود را فدای عشق کند تا معشوق او را به مقام والایی برساند. هر لحظه وجود و عدم در کائنات رد و بدل می‌شود و فیض خداوند در هر نفس جاری است. نور و زیبایی معشوق جهان را روشن می‌کند و خطاب عاشقانه به یار او را غافل نمی‌کند. شاعر می‌افزاید که حقیقی‌ترین نیکی در دنیا در تبعیت از راه حق و عشق به خداست و این امر می‌تواند به سعادت ابدی بینجامد. در نهایت، اشاره به این دارد که عشق به خدا و پیروی از عاشقان او، انسان را به مقام رهبری و هدایت می‌رساند.