شمارهٔ ۱۸۸ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی عشق و زیبایی دوست (معشوق) صحبت می‌کند. زمانی که معشوق زیبایی خود را نشان داد، شور و شوقی در دل عاشقان به‌وجود آمد و دنیا پر از سر و صدا شد. با خروج یار از خانه، زیبایی او بر همه آشکار گردید. جمال او تمام ذرات عالم را به حالت مستی رسانید و عشق به او از هر گوشه‌ای به چشم می‌خورد. شعرا به زیبایی زلف و رخ معشوق خود اشاره می‌کنند و می‌گویند که حتی با وجود غم عشق، دلشان شاد و خرم است و پیوسته به یاد او هستند. در نهایت، علاوه بر دردهای عشق، وجود معشوق برایشان شادی و سرور می‌آورد.