شمارهٔ ۱۹۶ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و شور و شوق عاشقان است. شاعر از خوش‌اقبالی عاشقانی سخن می‌گوید که به معشوق خود نزدیک هستند و در کوی عشق، اسرار دلبر را می‌دانند. آنان در بزم وصال، از خوشی و طرب می‌نوشند و از دیگران دورند. مرغان عشق به شادی پر و بال می‌زنند و در یک لحظه به وصال می‌رسند. عشق برای آنان واقعی است و در بزم وصال، هرکس که راه یابد، پادشاهی است که دیگران به او خدمت می‌کنند. عاشقان تحت تأثیر زیبایی محبوب خود دیوانه شده و از دنیای مادی غافل می‌شوند. در نهایت، شاعر بر این باور است که هرکس در قمار عشق شکست بخورد، دردش او را به عوالم دیگر می‌برد.