شمارهٔ ۲۰۴ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عشق و زیبایی محبوبش سخن می‌گوید. او شب‌ها به یاد چهره و زلف محبوبش می‌گذراند و این عشق برایش بهشت و حور را بی‌ارزش کرده است. احساسات عاطفی‌اش، از آغاز عالم تا به حال، او را رنج می‌دهد و دلش را مجروح کرده است. چشم محبوبش قدرتی جادویی دارد که دل و دین او را می‌رباید. در شب‌های تار هجران، خیال وصال جانان به او قوت می‌بخشد. زاهدان و کسانی که عشق را انکار می‌کنند در درونشان غم دارند و در عین حال، زیبایی محبوب برای همه جذاب است و هرکسی که او را ببیند، مانند اسیری در نور جمالش غرق می‌شود.