شمارهٔ ۲۲۵ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به بررسی عشق و وجود می‌پردازد. او می‌گوید که اگرچه عالم وجود دارد، اما حقیقت آن در نمود خود نیست و تنها در پرتو محبت الهی قابل شاراست. او از زیبایی‌های الهی در ورای دنیا سخن می‌گوید و بیان می‌کند که اسرار عشق تنها از راه درک و تجلی قابل فهم است. در نهایت، او به این نکته تأکید می‌کند که برای ورود به وادی عشق، باید از خودپرستی و مادیات گذشت و هرچند ممکن است در این راه زیانی به نظر برسد، اما در حقیقت، همه چیز به نفع انسان است.