شمارهٔ ۲۳۵ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزل دربردارنده‌ی احساسات عمیق عاشقانه و دلدادگی شاعر است. او از دیوانگی ناشی از عشق صحبت می‌کند و به بی‌توجهی به عقل و مذهب اشاره می‌کند. چشم معشوقش مانند جادوگری آنها را مسحور کرده و وجود او را به افسانه‌ای در شهر تبدیل کرده است. شاعر احساس می‌کند قلبش در تعارضی بین ایمان و کفر قرار دارد، به دلیل اینکه معشوقش همچون بت در درون خانه‌اش جا دارد. شاعر به بی‌فایده بودن تقوا و پرهیزگاری در مقابل عهد و پیمان‌هایی که مبنای آن‌ها عشق است، اشاره می‌کند. او برای صید جان عاشق خود از زلف و خال معشوق بهره می‌برد. همچنین، به طواف کعبه و عبادت اشاره می‌کند و می‌گوید کسی که دلش به میخانه و معشوق است، طواف کعبه برایش بی‌فایده است. در انتها، شاعر به بی‌پناهی و فقر اشاره می‌کند و می‌گوید چنین حالتی سزاوار کسی است که در جستجوی عشق است.