شمارهٔ ۲۶۵ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و دلبستگی عمیق به معشوق است. شاعر از احساسات شدید خود نسبت به یار سخن می‌گوید و بیان می‌کند که نمی‌داند معشوق از او چه می‌خواهد، جز ناله و غم. او از تأثیر آن جرعه‌ای که از زیبایی معشوق نوشیده، به دیوانگی و سرمستی رسیده است. شاعر همچنین به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید با دیدنش، هر بار زیبایی جدیدی را می‌بیند. در نهایت، او به زبان حال خود می‌گوید که تمام احساسات و رازهای قلبش به معشوق اختصاص دارد و هیچ چیزی از او پنهان نیست.