شمارهٔ ۲۷۱ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف فضایی از خرابات (محل تجمع اهل مجلس) می‌پردازد که در آن هنگام سحر، مستی و شور و شوق حاکم است. او تصویری از افراد مست و بی‌خبر از خود را به تصویر می‌کشد که در حال سماع و شادی‌اند. مطربان در حال نواختن هستند و ساقی و دوستان همه غرق در مستی‌اند. شاعر از حال خود نیز می‌گوید که در این جمع مستی و شادی، از خود بی‌خود شده و دیگر خیر و شر را نمی‌شناسد. او به این نکته اشاره می‌کند که هر کسی با یک نگاه به این بزم، مجذوب آن می‌شود و دگر هیچ کاری برایش مهم نیست. در نهایت، شاعر بر این باور است که رندان، همانگونه که در خرابات می‌زیند، به عمق این حال‌ها آگاه‌اند و در عین حال، صوفیان که در خلوت خود نشسته‌اند، از این شور و حال خبر ندارند.