شمارهٔ ۲۷۵ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر در مورد عشق و شوق به وصال معشوق است. شاعر خود را عاشق و سرمست معرفی می‌کند و از حال و هوای خود در مجلسی که در آن با دوستش است صحبت می‌کند. او به خود می‌گوید که نباید در این مسیر قدم بگذارد اگر شور و شوق لازم را نداشته باشد. شاعر از احساس نیاز و ضعف خود و همچنین زیبایی‌های معشوق می‌گوید. در نهایت، او به راز عشق اشاره می‌کند که به وضوح در جهان مشخص است.