شمارهٔ ۲۸۲ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف عشق و وصل با محبوب می‌پردازد و می‌گوید که در این حال، هر بوالهوسی می‌تواند به وصال برسد. او اشاره می‌کند که عشق و زیبایی معشوق، تنها مونس و همدم اوست و در هر نفس، خوبی‌های وجود معشوق را می‌بیند. عاشقان به دور کعبه عشق گام نهاده‌اند و صداهای عشق در همه جا پیچیده است. در این فضایی که فراتر از دنیا و مکان است، روح او به پرواز درمی‌آید. شاعر به نااهلانی که خود را عارف می‌دانند، می‌گوید که واقعیات عشق و عرفان را درک نکرده‌اند و او خود را اسیر عشق می‌داند که در دنیای واقعی دیگر هیچ تفاوتی بین بالا و پایین نمی‌بیند.