شمارهٔ ۲۹ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی و جاذبه‌های الهی می‌پردازد. شاعر از تابش نور خورشید جمال معشوق صحبت می‌کند که جهان را پر از روشنایی و زیبایی کرده است. او می‌گوید که این زیبایی، عالم را شیدا کرده و جلوه‌های عشق در دل هر ذره‌ای هویداست. با اشاره به اینکه برای رسیدن به ایمان، باید زلف معشوق را از چهره‌اش کنار زد، شاعر فضایی شورانگیز و جذاب را به تصویر می‌کشد که در آن عاشقان می‌توانند از قید و بندهای خود آزاد شده و در وصال معشوقی مطلق، حالت بی‌خودی را تجربه کنند.