شمارهٔ ۳۰۷ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به عشق و معنای آن در زندگی انسان‌ها می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که عشق واقعی با نفاق و تناقض نمی‌تواند coexist کند. وقتی عشق میان عاشق و معشوق برقرار می‌شود، توافق و همسویی به وجود می‌آید. عاشقان در عالم عدم (نیستی) سیر می‌کنند و زاهدان به ظاهر خود را در وجود مادی غرق کرده‌اند. شاعر از ویرانی عقل خود به خاطر عشق صحبت می‌کند و از ذوق زاهدان نسبت به عرفان می‌پرسد و تأکید می‌کند که عشق و اشتیاق برای جمال معشوق در هر دو عالم وجود دارد. در نهایت، او به سخنان یک ناصح اشاره می‌کند که می‌گوید عشق را ترک کن، و این کار را برای روح سرگردان بسیار دشوار می‌داند.