شمارهٔ ۳۸۷ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به شدت تحت تأثیر زیبایی و جذبه محبوبش قرار دارد و تمام دنیا را فراموش کرده است. او حتی از بهشت و جهنم هم نمی‌پرسد، چرا که تنها محو جمال یار است. غمزه‌های محبوب و زیبایی‌اش او را در حالت خمار و بی‌قراری قرار داده است. عشقش او را به حدی رسیده که جسمش را به خیالی تبدیل کرده و از درد عاشقی رنج می‌برد. شاعر آرزو می‌کند که محبوبش در کنارش باشد و احساس شادی کند، زیرا همه زیبایی‌ها در مقایسه با محبوبش هیچ به حساب نمی‌آید.