شمارهٔ ۴۱۷ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و نورانی بودن چهره محبوبی است که وجودش همه جا را پر کرده و در حقیقت نماد جمال الهی است. شاعر به تجربه خود از دیدن این زیبایی اشاره می‌کند و می‌گوید که حسن محبوبش بر تمام جهان نقش بسته است. او تأکید می‌کند که هر چه در وصف این جمال بگوید، تنها قطره‌ای از دریای بی‌پایان آن است. در واقع، دیدن این زیبایی تنها هدف وجودی انسان‌هاست و همه چیز در عالم به عشق و دیدار دوست برمی‌گردد. شاعر از احساسات عاشقانه و نیاز درونی خود به این دیدار سخن می‌گوید و می‌افزاید که در جهان هیچ چیزی جز دیدار دوست معنی ندارد.