شمارهٔ ۴۲۵ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره حالت عمیق عاشقان است که در حالی که جسمشان در زمین است، جان‌هایشان در آسمان به پرواز درآمده‌اند. آنها از دنیای مادی جدا شده و در عشق به خداوند فانی شده‌اند و به حیات جاودانی دست یافته‌اند. این عاشقان در ظاهر مشغول زندگی و مردم‌اند، اما باطن آنها از حق غافل نیست. آنها به واسطه عشق، به بی‌نهایت و بی‌نظمی دست یافته‌اند و تمام هستی به شکرانه وجودشان وجود یافته است. به طور کلی، این شعر به مقامات بلند عاشقان و پیوند عمیق آنها با ذات حق اشاره دارد.