شمارهٔ ۴۳۹ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تمجید از زیبایی و نورانیت چهره محبوب می‌پردازد. شاعر از روشنایی و درخشندگی عالم به واسطه جمال محبوبش صحبت می‌کند و می‌گوید که وجود این زیبایی باعث روشن شدن همه جا و زمان شده است. او از صفات خوب و جهانی افروز محبوبش و تأثیر آن بر جهان یاد می‌کند و تأکید می‌کند که بدون وجود آن زیبایی، جهان در ظلمت و ناپدیدی به سر می‌برد. شاعر همچنین به قدرت نورانی چهره محبوب و تأثیر آن بر احساسات و بینش خود اشاره می‌کند و اعتراف می‌کند که او در هر حال، چه نمایان باشد و چه نه، همواره او را در ذهن و دل خود می‌بیند.