شمارهٔ ۴۶۰ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به آرزوی وصال معشوق و دلتنگی شاعر برای دیدن او می‌پردازد. شاعر احساس می‌کند که تنها امیدش در زندگی رویارویی با محبوبش است و برای رسیدن به او سال‌ها از هجران رنج برده است. او زیبایی محبوب را فراتر از هر چیزی در جهان می‌بیند و تکیه بر عشق و نزدیکی به معشوق می‌زند. در اینجا به لزوم دوری از دنیا و مادیات اشاره می‌شود و شاعر از زاهدان می‌خواهد که به دنبال عشق واقعی بروند. در نهایت، عشق به معشوق را بالاترین عبادت می‌داند و سجده و سر فرود آوردن را نه به مکان، بلکه به زیبایی ابروهای محبوبش می‌سازد.