شمارهٔ ۴۶۹ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و عشق الهی است. شاعر می‌گوید که جمال خداوند به گونه‌ای در جهان تابیده که هر دو عالم را روشن کرده است. او تأکید می‌کند که هیچ کس نمی‌تواند زیبایی جان‌افزای دوست را ببیند و همه چیز از نام غیر بی‌خبر شده‌اند. عشق در میدان امکان با سپاه زیبایی می‌جنگد و عاشقان از شوق وصال معشوق خود را باخته‌اند. در این مسیر، وجود عاشق خالص می‌شود و او بارها در حالت محو و فنا قرار می‌گیرد. در مقام صحو، عاشق و معشوق یکدیگر را نمی‌شناسند و در نهایت، وجود خود را به نیستی می‌سپارند.