شمارهٔ ۴۸۴ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به عشق و ارادت به محبوب سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که ارزش واقعی در زندگی فقط در دیدار محبوب است و عشق به او لذت بی‌پایانی دارد. شاعر از دل خواسته می‌شود تا جانش را فدای محبوب کند و از درد جدایی نترسد، چرا که این درد خود باعث رسیدن به لذت‌های واقعی می‌شود. همچنین شاعر به زاهدان و پارسایانی که دنیا را رها کرده‌اند، اشاره می‌کند و می‌گوید که شهرت و مقام واقعی در عشق و ارادت به محبوب نهفته است. در پایان، او به این نتیجه می‌رسد که حتی تمام جهان به دیدن محبوب هیچ ارزشی ندارد.