شمارهٔ ۵۷ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان مفهوم نور و سایه و تأثیر آن بر دیدگان عارفان و عاشقان پرداخته است. در آن اشاره می‌شود که وجود انسان مانند سایه‌ای از نور الهی است و برای دیدن حقیقت (روی دوست) باید از غیر خود فاصله بگیرد و غبار جهل را از دل پاک کند. شاعر می‌گوید که عاشق باید از دنیای مادی و تعلقات گذر کند تا به حقیقت برسد، همان‌طور که عاقل به‌دنبال آب حقیقی است و نه سراب. در نهایت، آزادگی و رهایی از جهل به شناخت نور و حقیقت منجر می‌شود.