شمارهٔ ۵۹ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و حضور دائمی دوست (خدا یا beloved) در قلب و جان انسان است. شاعر بیان می‌کند که حسن دوست در هر لحظه و هر مکان حاضر است و تنها حجاب، غفلت ماست. او از ساقی می‌خواهد که جامی بیفزايد تا از شرابی بی‌رنگ و بو بنوشد، که به عمق معنای عشق اشاره دارد. همچنین، شاعر می‌گوید که در همه مکان‌ها (کنشت، مسجد، میخانه) صحبت از عشق و جستجوی جانان است. در نهایت، به حالت شیدایی و مستی اشاره دارد که از عشق به وجود می‌آید.