شمارهٔ ۶۵ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان درد و غم عشق می‌پردازد و بیان می‌کند که تنها کسانی که از وصال محبوب بی‌بهره‌اند، رنج عشق را درک می‌کنند. او به عارفان و سالکانی اشاره می‌کند که اگر دلشان از نور جمال محبوب پر نشده باشد، در مسیر عشق واقعی نخواهند بود. همچنین عشق را بالاتر از دنیا و دین می‌داند و به عشق مستی اشاره می‌کند که بی‌نیاز از هرگونه فکری است. شاعر به دوری از جهل و غفلت تأکید می‌کند و می‌فرماید که زاهدان خود را از عشق محروم کرده‌اند و تنها عاشقان واقعی هستند که می‌توانند طعم وصال را بچشند. در نهایت، او بیان می‌کند که قلب مملو از خیالات غیر از یار، جایی برای عشق واقعی ندارد.