شمارهٔ ۷۰ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره وجود و حقیقت انسانی است. شاعر به ما می‌گوید که ما در واقع از هم جدا نیستیم و هر کس که به منیت و فردیت خود وابسته است، از حقیقت دور شده است. او بر این باور است که وجود واقعی تنها در اتحاد با دیگران و با عشق به دوست یافت می‌شود. در حقیقت، توقف کردن در خود و تجلی‌اش، ما را از درک واقعی وجود بازمی‌دارد. شاعر دعوت می‌کند که از خود فرا برویم و عمیق‌تر به حقیقت عشق و اتصال بپردازیم. در نهایت، تا زمانی که خود را فراموش نکنیم و کلی فنا نگردیم، به بقا و حقیقت نخواهیم رسید.