غزل شمارهٔ ۲۸۶ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و دلدادگی به محبوب است. شاعر به بیان افرادی می‌پردازد که عشق به محبوبشان را با جان و دل پذیرفته‌اند و از نشانه‌های او سخن می‌گویند. او در میان دیگران احساس بی‌کسی می‌کند و اشاره می‌کند که این شرح و حال از زبان دیگران بیان شده است. عاشقان، مانند پروانه‌ها، به شمع وجود محبوب خود جان می‌دهند و به شاعر می‌گویند که باید از وجود خود فانی شود تا به حقیقت عشق دست یابد. در نهایت، به عطار اشاره دارد که به کمال عشق و حقایق آن رسیده و آن را به صورت واضح درک کرده است.