غزل شمارهٔ ۴۱۵ عطار

عطار نیشابوری / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

آفتاب عاشقان روی تو بس

قبلهٔ سرگشتگان کوی تو بس

ترکتاز هر دو عالم را به حکم

یک گره از زلف هندوی تو بس

آب حیوان را برای قوت جان

یک شکر از درج لولوی تو بس

جملهٔ عشاق را سرمایه‌ها

طاق آوردن ز ابروی تو بس

صد سپاه عقل پیش اندیش را

یک خدنگ از جزع جادوی تو بس

شیرمردان را شکار آموختن

از خیال چشم آهوی تو بس

آنکه او بر باد خواهد داد دل

یک وزیدن بادش از سوی تو بس

در ره تاریک زلفت عقل را

روشنی یک ذره از روی تو بس

درگذشتم از سر هر دو جهان

زانکه ما را یک سر موی تو بس

گر ز عطارت بدی دیدی بپوش

عذر خواهش روی نیکوی تو بس

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی و جذبه معشوق می‌پردازد و بیان می‌کند که عشق و زیبایی او چقدر تاثیرگذار و منحصر به فرد است. شاعر به افراط در ستایش از محبوب خود می‌پردازد و می‌گوید که یک نگاه، یک گره از مو یا یک ذره از زیبایی او برای دل‌باختگان کافی است. او همچنین به قدرت عشق اشاره می‌کند که می‌تواند عقل و شهامت را تحت تاثیر قرار دهد و در عین حال زندگی را با زیبایی معشوق شیرین‌تر کند. در کل، شاعر با استفاده از زبان استعاری و تصویرسازی‌های زیبا، عشق عمیق و جذابیت فوق‌العاده معشوق را به تصویر می‌کشد.