غزل شمارهٔ ۵۸۹ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، گویا شاعر جان و دل خود را در عشق فدای معشوق کرده و عشق را با تمامی وجود تجربه کرده است. او به تصویری از عشق می‌پردازد که موجب ریختن اشک‌ها و افشاندن خون در پی وصل و دلتنگی می‌شود. شاعر از آتش دل و احساس سنگینی به کشتی عشق سخن می‌گوید و می‌گوید که جان و تن خود را به معشوق تقدیم کرده است. این احساسات عمیق و کارهای بسیاری که در یک عمر انجام داده به یک لحظه از عشق تبدیل شده است. در پایان، شاعر اشاره می‌کند که عشق او به اندازه‌ای عمیق است که دلش همچون دریایی از جواهرات را در خود دارد.