غزل شمارهٔ ۷۵۶ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر (عطار) از عشق و دلدادگی خود به محبوب سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که محبوبش در عمق جان او نشسته و هر جا که برود، محبت او را رها نمی‌کند. شاعر به تصویر می‌کشد که اگرچه محبوب را نمی‌بیند، اما وجود او برایش به عنوان نور چشمی است و بدون او جهان را نمی‌تواند تحمل کند. شاعر از حالتی از درد و شوق سخن می‌گوید که به خاطر عشق، در سختی و رنج است. او همچنین از امتحانی که دلش تجربه کرده، یاد می‌کند و می‌گوید با دیدن محبوب، جهان دیگر برایش اهمیت ندارد. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که او نمی‌تواند بیشتر از این در صبر بماند که محبوب این همه دل‌باختگان را نادیده بگیرد.