غزل شمارهٔ ۸۴۶ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از حالتی درونی و روحی صحبت می‌کند که در آن دچار سردرگمی و بی‌قراری است. او با سر برهنه و دل پر از شور، به آتش احساساتش می‌نگرد و در شرایط نامساعدی به سر می‌برد. احساس تنهایی و بی‌پناهی او را وادار به کنکاش در درون خویش می‌کند، و گرمای درونش را با تشنگی و آتش مقایسه می‌کند. او به نوعی از دیوانگی و جنون عشق اشاره دارد و می‌گوید که هر چه می‌بیند، گویی حالت نادری است که کسی نظیر آن را تجربه نکرده است. در نهایت، به عطار اشاره می‌کند که نه عاقل است و نه شیدا، بلکه دچار این بلای درونی و حسرت است.