شمارهٔ ۱۲ عطار
عطار نیشابوری / باب چهاردهم: در ذَمّ دنیا و شكایت از روزگار غدّار / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
گر هر دو جهان فی المثل انگشتری است
وان کرده در انگشت یکی لشکری است
گر رحم نیایدت بر آنکس همه روز
میدان تو که آن علامت کافری است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر اشاره به این دارد که اگر تمام دنیا را به مثابه یک انگشتری تصور کنیم، یکی از این انگشتری‌ها وجود دارد که نمایانگر قدرت یا لشکری است. شاعر از خواننده می‌خواهد که اگر بر کسی رحم نمی‌کند، بداند که این رفتار نشان‌دهنده کفر اوست. به طور کلی، این ابیات تذکری به توجه به انسانیت و رحم به دیگران دارند.