نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۳ عطار

عطار نیشابوری / باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

زان میترسم که در بلام اندازند

همچون گویی بی سر و پام اندازند

روزی صد ره بمیرم از هیبت آنک

تا بعد از مرگ در کجام اندازند

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از ترس این موضوع صحبت می‌کند که ممکن است او را به حالتی نامساعد بیندازند، مانند کسی که بی‌سر و پا است. او ابراز می‌کند که به خاطر وحشت از آن وضعیت، روزی صد بار می‌میرد و نگران است که بعد از مرگش او را در جایی نامناسب بگذارند.