شمارهٔ ۲۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نگرانی و اندیشه شاعر درباره گذر عمر و تأخیر در انجام کارهایش اشاره دارد. او می‌پرسد که تا کی باید در هر لحظه در غم و ناراحتی به سر برد و تا چند وقت باید بار غم را تحمل کند. شاعر به این فکر می‌کند که عمرش به پایان رسیده و از او کاری برنیامده است و در نهایت نگران است که این نفس و زندگی‌اش یک بار دیگر به او فرصتی ندهد.