شمارهٔ ۶۲ عطار
عطار نیشابوری / باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
چون لایق گنج نیست ویرانهٔ عمر
می نتوان شد مقیم هم خانهٔ عمر
وقت است که درخواب شوم، بو که شوم!
زیرا که به آخر آمد افسانهٔ عمر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این ابیات به این موضوع اشاره دارند که زندگی و عمر انسان محدود و پر از درد و رنج است. شاعر بیان می‌کند که چون لایق ارزش‌های واقعی نیست، نمی‌تواند در این دنیای پر از مشکل و ویرانی باقی بماند. او احساس می‌کند که وقت آن رسیده است که از این دنیا به خواب برود، چون ماجرای عمرش به پایان نزدیک شده است. در کل، این اشعار به بدبینی نسبت به زندگی و اشاره به زوال و گذشت زمان می‌پردازند.