شمارهٔ ۷۲ عطار
عطار نیشابوری / باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دل رفت و ز آتش طرب دود ندید
جان شد ز جهان و از جهان سود ندید
چشمی که همه جهان بدان میدیدم
پر خون شد و روی هیچ بهبود ندید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت شعر، شاعر از درد و رنج دل و جان خود سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که با وجود شادی و لذت، دلش دچار آتش و غم است و هیچ سودی از زندگی نمی‌برد. همچنین، چشمی که همیشه به زیبایی‌های جهان می‌نگریسته، اکنون مملو از غم و اندوه است و بهبودی در وضع خود نمی‌یابد.