نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۷۷ عطار

عطار نیشابوری / باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

میپنداری که بیخبر بتوان زیست

در بیخبری زیر و زَبَر بتوان زیست

چندانک نشینی تو و آخر بیقین

ای بی سر و بن چند دگر بتوان زیست

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر به این فکر می‌کند که آیا می‌توان در ignorance (ناخبری) زندگی کرد و به نوعی زندگی را در حال بی‌خبری ادامه داد. او این سوال را مطرح می‌کند که تا چه حد می‌توان در چنین وضعیتی دوام آورد، به ویژه وقتی که شخصی به صورت عمقی به وضعیت‌اش آگاه نیست. در نهایت، او به بی‌ثباتی و بی‌پیوندی انسان در زندگی اشاره می‌کند و می‌پرسد آیا در این شرایط می‌توان زندگی را ادامه داد.