شمارهٔ ۱۲ عطار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از کسی یاد می‌کند که روز نخست به دوری رفته و اکنون به گریه و غم پرداخته است. او از آن شخص می‌خواهد که برخیزد، زیرا این اشک و غم ناشی از عشق اوست. همچنین اشاره می‌کند که تا زمانی که ابر بهار زمین را شستشو دهد، سبزه‌ها بر روی خاک او می‌رویند، مشابه زیبایی نوشته‌های او.