شمارهٔ ۱۳ عطار
عطار نیشابوری / باب بیست و پنجم: در مراثی رفتگان / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
بر خاک تو چون بنفشهام سر در بر
بیبرگ گلت چو حلقه ماندم بر در
گر از سر خاک تو بگردانم روی
بادا ز سر خاک تو خاکم بر سر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر احساس عمیق عشق و وابستگی را به تصویر می‌کشد. شاعر خود را مانند بنفشه‌ای تصور می‌کند که در کنار گل بیبرگ محبوبش قرار دارد. همچنین اشاره می‌کند که اگر از خاک محبوب خود روی برگرداند، چنان خواهد شد که خاک او بر سرش خواهد بود، یعنی هیچ‌گاه نمی‌تواند از او جدا شود و همیشه در یادش خواهد ماند. این شعر نشان‌دهنده‌ی وفاداری و دلبستگی عاطفی است.