نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۲ عطار

عطار نیشابوری / باب بیست و پنجم: در مراثی رفتگان / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

گل بیرخ گلرنگ تو خاریست مرا

چشم از غم تو چو چشمه ساریست مرا

بیروی تو ای روی به خاک آورده

آشفته دلی و روزگاریست مرا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت به زیبایی و جذابیت گل بیرخ و گلرنگ اشاره می‌کند و می‌گوید که این زیبایی برای او مانند خاری است که باعث درد و رنج می‌شود. او همچنین از غم معشوقش صحبت می‌کند که همچون چشمه‌ای جاری است. در نهایت، شاعر به آشفتگی دل و روزگار خود اشاره می‌کند و می‌گوید که پس از روی معشوقش، حال دل و زندگی‌اش به هم ریخته است.