شمارهٔ ۲۶ عطار
عطار نیشابوری / باب بیست و پنجم: در مراثی رفتگان / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ناگاه چو رخ به راه می‌آوردی
به هرچه خط سیاه می‌آوردی
دردا که به گِردِ خطّ تو خاک گرفت
خطّی که به گرد ماه می‌آوردی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به ناگاه به یاد معشوق خود می‌افتد و خاطرنشان می‌کند که هر جا که می‌رود، آثار و نشانه‌های او را با خود دارد. او از غم و درد ناشی از دوری می‌گوید و بیان می‌کند که حضور معشوقش مانند خطی است که دور ماه می‌چرخد و حالا این خط به خاک تبدیل شده و دیگر نمی‌تواند به زیبایی آن بیندیشد.