شمارهٔ ۳۸ عطار
عطار نیشابوری / باب بیست و پنجم: در مراثی رفتگان / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
از گریهٔ زار ابر، گل تازه و پاک
خندان بدمید دامن خود زده چاک
زان میگریم چو ابر بر خاک تو زار
تا بو که چو گل شکفته گردی از خاک
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت، شاعر از گریه و اشک ابر سخن می‌گوید که باعث جوانه‌زدن و رشد گل‌های تازه و پاک می‌شود. او با احساساتی عمیق بیان می‌کند که از غم و اندوهش، مانند ابر بر خاک معشوقش می‌گرید، تا شاید او نیز مانند گلی شکفته از خاک سر برآورد.