نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۸ عطار

عطار نیشابوری / باب بیست و ششم: در صفت گریستن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

یک همنفسی کو که برو گریم من

گر هم نفسی بود نکو گریم من

در روی همه زمین نمییابم باز

خاکی که برو سیر فرو گریم من

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از تنهایی و نیاز به همنفسی می‌گوید که بتواند با او درد و دل کند و احساساتش را بیان کند. او به شدت longing دارد تا کسی را پیدا کند که بتواند در کنار او گریه کند و احساساتش را شریک شود. همچنین، احساس می‌کند در تمام دنیا کسی را پیدا نمی‌کند که بتواند به او اعتماد کند و با او به افکار عمیقش بپردازد.