شمارهٔ ۳۸ عطار
عطار نیشابوری / باب بیست و ششم: در صفت گریستن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
شبرنگ خطت که رام افسونم بود
میتاخت به تک که تشنهٔ خونم بود
بر روی آمد، تو گویی از گرم روی
شبرنگ خط تو، اشک گلگونم بود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به زیبایی و جذابیت خط محبوبش اشاره می‌کند. او احساس می‌کند که خط معشوقش او را مسحور کرده و همچون شبرنگ، درخشندگی خاصی دارد. همچنین، او به شدت به حضور معشوقش تشنه است و زیبایی او را به اشک گلگون تشبیه می‌کند.