شمارهٔ ۷ عطار
عطار نیشابوری / باب بیست و ششم: در صفت گریستن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
گر دل بشناختی که من کیستمی
سبحان اللّه چگونه خوش زیستمی
ای کاش که گر تشنگی دل ننشست
چشمی بودی که سیر بگریستمی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر به شناخت واقعی و عاطفی نسبت به خود اشاره می‌کند. او در دل خود آگاهی از عمق وجود خویش را می‌طلبد و به زندگی شاد و خوشی خود افتخار می‌کند. همچنین آرزو می‌کند که اگر دلش از تشنگی عشق سیراب نمی‌شود، چشمی داشته باشد که به خاطر عشق و احساساتش اشک بریزد.